Dungeons & Dragons 1

Ik heb Dungeons & Dragons gespeeld en ik moet toegeven dat ik het leuk vond. Zo, dat is eruit.

Dungeons & Dragons is een rollenspel, voor het eerst uitgebracht in 1974, waarin je je in een fantasiewereld begeeft en daar avonturen beleeft door met andere personages in die wereld te interacteren en te vechten, terwijl jouw personage zich steeds verder ontwikkelt. Hoewel ik geniet van digitale Role Playing Games (waarbij de computer dus de ‘Dungeon Master’ is), had ik nog nooit de papieren versie gespeeld.

Ik dacht altijd dat het ontzettend nerdy was. En dat is het ook. Maar ik heb ondertussen geleerd dat het rollenspel in vele soorten en maten komt. Alles hangt af van de ‘Dungeon Master’, degene die de wereld en het verhaal van het spel beheert. Er zijn ‘Dungeon Masters’ die regels heel serieus nemen en voor alles een dobbelsteen (laten) werpen om te kijken in hoeverre bepaalde acties mogelijk zijn – saai! – en er zijn ‘Dungeon Masters’ die het minder nauw nemen met de regels en vooral de lol van de spelers voorop zetten. Mijn collega Phil zit in die tweede categorie en zo gebeurde het dat mijn andere collega Antonis meerdere keren een goblin als een voetbal tegen een ander aanschopte en daarmee beide goblins uitschakelde. En als je even negeert hoe nerdy dit klinkt, is het best grappig.

Goblins

Goblins

Ik heb besloten een ‘Dragonborn sorcerer’ te spelen, een tovenaar die afstamt van draken, zodat ik een aantal leuke spreuken tot mijn beschikking zou hebben. Als je je dan toch in een fantasiewereld begeeft, laat het dan ook maar wat magie hebben, dacht ik. Mijn collega’s Antonis en Daniele spelen en vechtende dwerf en een dief. We hadden allemaal van tevoren een formulier ingevuld (of in mijn geval van internet geplukt) met de gegevens van onze karakters en begonnen met het vertellen van onze achtergrondverhalen en hoe we in een bepaalde stad terecht waren gekomen. Voor Daniele en mij was het de eerste keer dat we dit speelden, dus het ging wat stroef. Maar Phil en Antonis konden de verhalen tot de ontmoeting tussen onze karakters mooi aanvullen. De drie uur daarna besteedden we aan het samen vertellen van een avontuur, waarbij Phil de regels van de wereld en de algemene plot beheerste.

Mijn collega's tijdens het spelMijn collega’s tijdens het spel

Phil is als ‘Dungeon Master’ de enige die in derde persoon mag beschrijven wat er gebeurt. De rest moet in eerste persoon bepalen wat zijn personage zegt of doet. Ondertussen gebruiken we schetsen op een whiteboard en aantekeningen op papier om de wereld en de gevechten daarin beter te begrijpen. In een computerspel wordt je door visuele aanduidingen en de begrensde interactiemogelijkheden in bijvoorbeeld gesprekken beperkt of langs een bepaald pad geleid. Ik vond het erg spannend om helemaal zelf te bepalen wat ik zou doen of zeggen. Je kunt immers niet om je heen kijken of ‘saven’ en gewoon wat proberen.

Mijn collega Antonis ging helemaal los in zijn rol als barbaarse dwerg, maar ik had zelf nog een beetje moeite om te doen of ik een draakachtige tovenaar was. Misschien lukt het de volgende keer, want ondanks het aantal uren dat we kwijt waren aan een relatief simpel verhaaltje, weet ik zeker dat we dit nog een keer gaan doen.